26 mei ligt ondertussen meer dan drie maanden achter ons. De regionale formaties zullen wellicht in september het licht zien, maar op dit moment hebben we geen zicht op de partijen die zullen zetelen in een federale regering. Pieter Timmermans, gedelegeerd bestuurder van het VBO, had onmiddellijk na de verkiezingen reeds aangegeven dat de verkiezingslogica wil dat de PS en de N-VA als grootste partijen samen de contouren van een regeerakkoord schrijven. Ondanks alles wat er intussen gezegd en geschreven is, blijft dat optie nummer één. Maar als dat op korte termijn niet lukt, dan kan het niet zijn dat het land niet bestuurd wordt. Dan moet er een afkoelingsperiode komen waarin politieke partijen zich kunnen bezinnen, terwijl intussen een ‘doorstartregering’ aan de slag gaat: een beperkte ploeg, voor een beperkte periode en met een beperkt programma. In de huidige omstandigheden kan ons land zich immers geen Italiaanse toestanden veroorloven.

Dat het voor eens en voor altijd duidelijk mag zijn: het is aan de grootste partijen van beide taalgroepen om samen rond de tafel te zitten. Momenteel ziet de buitenstaander echter onvoldoende vooruitgang: je kan het je niet voorstellen dat een grote organisatie gedurende meer dan drie maanden onbestuurbaar blijft omdat de belangrijkste aandeelhouders niet met elkaar willen praten, en dat terwijl economische donderwolken opduiken en alsmaar dreigender worden.

Nieuwe verkiezingen zijn evenmin een werkbare optie. Dan vertrekken we opnieuw voor maanden in verkiezingscampagne, verliezen we kostbare tijd en zal de uitslag er evenmin toe bijdragen dat er nadien snel een regering komt. Ondertussen zullen ons land, onze economie en onze bedrijven slaag krijgen door een harde Brexit eind oktober, een instabiele Italiaanse regering met collateral damage voor heel Europa, een internationale handelsoorlog en een nakende economische recessie in de Duitsland, de sterkste economie van Europa. Het scenario van het einde van de jaren 70 van vorige eeuw is dan niet ver meer weg. Zo was er in de periode 1977-1982 vijf jaar gekibbel. Terwijl de rest van de wereld in brand stond, werden we de zieke man van Europa met een devaluatie van onze munt in februari 1982 erbovenop.

De maand oktober wordt cruciaal. De begroting moet worden opgesteld en aan Europa worden overgemaakt. De Brexit zal zijn beslag krijgen, met een potentieel harde weerslag op onze economie en werkgelegenheid. En de teruggang van de Duitse economie, waarvan wij één van de belangrijkste toeleveranciers zijn, zal zich in de komende kwartalen duidelijk laten voelen. Met andere woorden, als eind september het overleg tussen PS en N-VA uiteindelijk toch onmogelijk zou blijken, dan kan het niet zijn dat het land niet bestuurd wordt. Dan moet er een afkoelingsperiode komen waarin de politieke partijen zich kunnen bezinnen. Ondertussen moet ofwel de regering in lopende zaken extra mogelijkheden krijgen om bepaalde dossiers zoals bv. de begroting of de harde Brexit krachtdadig te kunnen aanpakken, ofwel gaat een ‘doorstartregering’ aan de slag: een beperkte ploeg, voor een beperkte periode en met een beperkt programma. In de huidige omstandigheden kan ons land zich immers geen Italiaanse toestanden veroorloven.

Beperkte ploeg? Ze kan bijvoorbeeld bestaan uit politici met een zekere staat van dienst, of uit evenveel politici als niet-politici. Zij kunnen eventueel aangeduid worden door de partijen die deze werkwijze willen steunen. De samenstelling kan desgevallend naar analogie van het Grondwettelijk Hof gebeuren, waar evenveel topmagistraten als ex-politici zetelen die ervaring hebben op het hoogste politieke niveau.

Beperkte periode? Gedurende 6, 9 of 12 maanden wordt het land met volheid van bevoegdheid bestuurd zodat onbestuurbaarheid vermeden wordt. In die periode kunnen de partijvoorzitters in alle discretie ver weg van de waan van de dag overleggen hoe ze eruit willen geraken.

Beperkt programma? Focus op een zeer beperkt aantal topics, zoals de opstelling van een begroting voor lopende uitgaven en een investeringsbegroting, een oplossing voor de energiemix (betaalbare energie en bevoorradingszekerheid), en een arbeidsmarkthervormingsplan richting 75% werkzaamheidsgraad. Tegelijkertijd moet deze regering de impact van de Brexit en de handelsoorlogen monitoren en de noodzakelijke flankerende maatregelen nemen, en de contouren van een globale mobiliteitsvisie uitwerken.

De doorstartregering is niet onze favoriete oplossing, maar met de dreigende donderwolken die op ons afkomen, moet het land bestuurd worden. No governo is malgoverno!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here